ΣΜΥΡΝΗ 1922 – 90 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012 - 15:00

Καμμία ιδιαίτερη σημασία δεν δίνεται στο ότι τις ημέρες αυτές συμπληρώνονται 90 ακριβώς χρόνια από την μεγάλη καταστροφή στην Σμύρνη, που σήμανε τον ξεριζωμό και την σφαγή εκατομμυρίων Ελλήνων από τις προαιώνιες Ελληνικές πατρίδες της Μικράς Ασίας. Η τελευταία πράξη του δράματος παίχτηκε στην προκυμαία της Σμύρνης, εκεί όπου έλαβε χώρα ο "συνωστισμός" της Μαρίας Ρεπούση, η οποία κυβερνά σήμερα την χώρα μαζί με τους «εθνικόφρονες» της Νέας Δημοκρατίας και τους "σοσιαλιστές" του ΠΑΣΟΚ. Προφανές, λοιπόν, το γεγονός ότι μέσα στην εποχή της ελληνοτουρκικής "φιλίας" και των «τουρκοσήριαλ» να περνά στα αζήτητα η μεγάλη τραγική επέτειος.

Πόσο μάλλον όταν την δημόσια ζωή αυτής της χώρας εξουσιάζουν τα ορφανά του Μαρξ. Το κόμμα, τότε, το οποίο όλοι μαζί ενωμένοι είχαν, κτύπησε με κάθε τρόπο την πολεμική προσπάθεια του Έθνους. Μάλιστα, κυνικά είχαν γράψει στον Ριζοσπάστη ότι χάρηκαν για την "αστικοτσιφλικάδικη ήττα στην Μικρά Ασία". Μη λησμονούμε εξ άλλου ότι πολύτιμος αρωγός και βοηθός του σφαγέα Κεμάλ στάθηκε τότε η Μόσχα των μπολσεβίκων, που με πολεμοφόδια και ατέλειωτα χρήματα τον ενίσχυσαν στην προσπάθειά του να ξεριζώσει τον Ελληνισμό!

Μία θλιβερή παρέα μπολσεβίκων και καπιταλιστών, που πιστεύει ότι τα πάντα στον κόσμο αυτό είναι αριθμοί

Κανείς δεν θυμάται το 1922. Όλοι μιλούν για την επερχόμενη καταστροφή ή σωτηρία της Ελλάδος, μια καταστροφή ή σωτηρία, την οποία αυτοί βλέπουν με τρόπο λογιστικό, μέσα από ψυχρούς αριθμούς, αγνοώντας την βαθύτερη ουσία των πραγμάτων. Μία θλιβερή παρέα μπολσεβίκων με πορεία παράλληλη είτε από το Κολλέγιο, είτε από την ΚΝΕ, είτε από το London School of Economics, είναι σήμερα οι δήθεν αντίπαλοι, οι οποίοι και παρουσιάζουν και τις διαφορετικές "λύσεις" για την σωτηρία. Όλοι τους έχουν κολυμπήσει σε μια απέραντη θάλασσα από κόπρανα: Χρηματιστήριο, Olympic Games, Τράπεζες και τώρα όλοι αυτοί είναι οι ταγοί, άλλος στην συγκυβέρνηση, άλλος στον ΣΥΡΙΖΑ, άλλος αλλού... Η γενιά του Πολυτεχνείου και τα παιδιά της γενιάς του Πολυτεχνείου, που θα μας σώσουν... Θα μας σώσουν αυτοί που μας οδήγησαν στην σημερινή κατάσταση! Προπαντός όμως, αυτό που έχει γι αυτούς την μεγαλύτερη σημασία είναι η παντελής έλλειψη από το όλον σκεπτικό τους της Ιστορίας. Δεν έχει σημασία γι αυτούς, αφού δεν είναι και δεν αισθάνονται σαν όντα ιστορικά το χθες του Έθνους, το σήμερα και το αύριο. Έτσι, λοιπόν, πολύ φυσιολογικά τους απασχολούν τα επιτόκια, οι αριθμοί, τα τραστ και τίποτε άλλο. Αυτό ξέρουν, αυτό κάνουν. Θα πρέπει επιτέλους να αντιληφθούν, όσοι δεν το έχουν επί τέλους νοιώσει, ότι στην ουσία του ο μπολσεβικισμός με τον καπιταλισμό δεν διαφέρουν. Αριθμοί είναι και ο ένας και ο  άλλος. Για εμάς όμως τους Εθνικιστές όλα είναι Ιστορία! 

Στο λιμάνι του Τσεσμέ, 3 Σεπτεμβρίου του 1922

Ενενήντα χρόνια πέρασαν σαν μια στιγμή από τον ξεριζωμό του Ελληνισμού στην Μικρά Ασία και αυτοί που δεν πρέπει να λησμονούν δεν λησμονούν. Ρημαγμένες οι Εκκλησιές μας, ερειπωμένα ολόκληρα Ελληνικά χωριά μοιάζουν φαντάσματα μιας Ιστορίας, που δεν τέλειωσε. Αρχαίοι κίονες ακουμπάνε στην μάνα Γη και λάμπουνε στο φως της σελήνης κάθε βράδυ σαν τα σημάδια, τα αιώνια, του μεγάλου μας Γένους. Γιατί από αυτή τη Γη, Γη για πάντα Ελληνική, γεννήθηκε η φιλοσοφία, ο Ηράκλειτος, ένας μεγάλος κόσμος Ελληνικός, απαράμιλλος. Ήταν 3 Σεπτεμβρίου του 1922 και ώρα 1 και τέταρτο το βράδυ όταν η τελευταία Ελληνική μονάδα, το θρυλικό 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων εγκατέλειψε για πάντα την Μικρά Ασία από το λιμάνι του Τσεσμέ για να περάσει απέναντι στην Χίο. Την προηγούμενη ημέρα είχαν δώσει σκληρή μάχη με τους Τσέτες, που όλο και συνεχώς πλησίαζαν, λεηλατώντας και σφάζοντας. Ο διοικητής, ο "μαύρος καβαλάρης" Νικόλαος Πλαστήρας έδωσε εντολή στον σαλπιγκτή να σαλπίσει το πολεμικό εμβατήριο του 5/42. Σύμφωνα με την παράδοση μία σφαίρα από τους Τσέτες, που πλησίαζαν, κτύπησε θανάσιμα τον σαλπιγκτή. Η αναφορά αυτή υπήρχε μάλιστα σαν υποσημείωση σε παλαιότερη έκδοση της ποιητικής ανθολογίας του Μιχαήλ Περάνθη, η οποία αναφορά, στην έκδοση, η οποία κυκλοφορεί δεν υπάρχει! Εμπνευσμένος από το περιστατικό αυτό, ο ποιητής Γεώργιος Αθάνας έγραψε το παρακάτω ποίημα, που σας παραθέτω σαν μνημόσυνο, σαν ένα κουκί λιβάνι σε όσους έχυσαν το αίμα τους για την Μεγάλη Ιδέα, για όσους  άφησαν την τελευταία πνοή τους στην Ελληνική Γη της Μικράς Ασίας, ρίχνοντας τις τελευταίες σφαίρες, ενενήντα ακριβώς χρόνια πριν. Ένα ποίημα παιάνας, ποίημα μιας Ελλάδας που κάποτε υπήρχε και πρέπει και πάλι να γεννηθεί μέσα από την τέφρα των γκρίζων ανθρωπάκων, που μας μιλούν για αριθμούς και έχουν σκορπίσει  ένα απέραντο γκρίζο σε ολόκληρη την Πατρίδα των Ελλήνων:

«Ο ΣΑΛΠΙΓΚΤΗΣ

Στερνός απ’ όλους διάβηκε κι ο Σαλπιγκτής στο χώμα,
της σάλπιγγάς του ο αντίλαλος δεν είχε σβήσει ακόμα,
της Μικρασίας ξετρέχοντας τα πλάτη πέρα ως πέρα
πότε αντηχούσε σα λυγμός και πότε σα φλογέρα.


Άθαφτος λειώνει ο Σαλπιγκτής μέσ’ στις βροχές,
παρέκει η σκουριασμένη σάλπιγγα πιστή του παραστέκει.
Με του χιονιού το σάβανο τους σκέπασ’ ο χειμώνας
κι ήταν βαρύς σαν κόλαση μεγάλος σαν αιώνας.


Μα τι κι αν ήρθε η Άνοιξη, μέσα στο νέο χορτάρι
δεν φαίνεται ούτε σάλπιγγα ούτε σκεβρό κουφάρι.
Μόνο από νύχτα σε νυχτιά βγαίνει το φάντασμά του
και ψάχνει στα χαμόκλαδα να βρει τη σάλπιγγά του.


Μην αποκάμεις, σαλπιγκτή, και μη λιγοπιστήσεις,
χιλιάδες νύχτες θα διαβούν, νύχτες σιγής και φρίκης,
μα θάρθη – θάρθη ένα πρωί που εσύ θα τους χτυπήσεις
με την παλιά σου σάλπιγγα τους νέους σκοπούς της νίκης.

Γ. Ἀθάνας»

Το πνεύμα μιας άλλης Ελλάδας

Αυτά έγραφε ο ποιητής λίγο μετά την μεγαλύτερη καταστροφή του Έθνους μας, ίσως μεγαλύτερη και από αυτήν της Αλώσεως του 1453 και ήταν το Πνεύμα των στίχων του, το Πνεύμα μιας άλλης Ελλάδας! Μετά την καταστροφή του 1922 όλοι φρόντισαν να θάψουν την Μεγάλη Ιδέα. Παντού απλώθηκε μία κακομοιριά, μια θλίψη και ένα τίποτε... Ήλθε ο καιρός των ποιητών με τις χλωμές πεισιθάνατες εικόνες. Απελπισία και μπολσεβικισμός παντού. Προηγουμένως, όμως, υπήρξε και ένας ξεχωριστός Άνδρας ο Στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος, ο οποίος δεν λησμόνησε την Μεγάλη Ιδέα και ήταν έτοιμος το 1925 να εκστρατεύσει στην Ανατολική Θράκη. Για τον σκοπό αυτό είχε κάνει συμφωνία με την Σερβία, φοβούμενος και δικαίως την στρατιωτική εμπλοκή της Βουλγαρίας σε ενδεχόμενη προέλασή του στην Θράκη και για τον λόγο αυτό όταν και τον ανέτρεψαν τον κατηγόρησαν σαν προδότη.

Αυτή η Ελλάδα όμως, η Ελλάδα του σαλπιγκτή, που μέσα από την καταστροφή ελπίζει στην μεγάλη επιστροφή, ας μη νομίζουν κάποιοι ότι την έθαψαν για πάντα, ότι την τέλειωσαν μια και καλή και ότι δεν υπάρχει! Όσο κι αν ακούγεται παράταιρο στο ψευτορωμαίικο του 2012, όπου κυριαρχούν οι μέτριοι, οι ατάλαντοι και οι προδότες, όσο κι αν φαίνεται ότι καμμία ελπίδα δεν αχνοχαράζει στον ορίζοντα και με τις παρούσες συνθήκες και τους σχεδιασμούς των κρατούντων δεν υπάρχει κανένα μέλλον για το μεγάλο μας Έθνος, όσο κι αν τα σύννεφα πυκνώνουν στον ορίζοντα, όσο υπάρχουν νέοι με αστραφτερές ματιές κι ασπρομάλληδες με εφηβική ψυχή, που ονειρεύονται την Ελλάδα του "Σαλπιγκτή", τίποτε δεν έχει χαθεί! Όσο υπάρχει όνειρο, υπάρχει και αλήθεια.

Μη λησμονείτε τους Εβραίους. Επί δύο χιλιάδες χρόνια έλεγαν την ευχή ο ένας στον άλλον, όντας καταδιωκόμενοι σε κάθε άκρη της γης, "του χρόνου στην Ιερουσαλήμ". Ε, λοιπόν, υπάρχουν και Έλληνες, πόσοι δεν έχει σημασία, υπάρχουν, όμως, που λένε "του χρόνου στην Κωνσταντινούπολη"! Το πνεύμα του "Σαλπιγκτή" δεν πέθανε.

Είναι φανερό ότι ζούμε στην εποχή που ο ποιητής περιγράφει με τον στίχο "Χιλιάδες νύχτες θα διαβούν, νύχτες σιγής και φρίκης...". Αυτήν την εποχή ζούμε, μα εγώ επέλεξα σε αυτή τη σελίδα, τον καιρό που όλοι μιλάνε για αριθμούς και επιτόκια να σας μιλήσω για την Μικρά Ασία. Να σας θυμίσω τον "Σαλπιγκτή" και να δηλώσω ότι πιστεύω ότι θα έρθει ο καιρός που Αυτός, που δεν είναι άλλος από το Πνεύμα του Αιωνίου Ελληνισμού, αυτός ο ίδιος και πάλι θα σαλπίσει «με την παλιά του σάλπιγγα» εμβατήριο θριαμβευτικό, το εμβατήριο της μεγάλης επιστροφής στους τάφους των προγόνων, στις Εκκλησιές και στους Ναούς, στις Πατρίδες των φιλοσόφων και των Πολεμιστών.

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ