Το έλλειμμα στρατιωτικής ισχύος της Ελλάδας τροφοδοτεί την τουρκική επιθετικότητα

Τρίτη, 11 Ιουνίου 2019 - 11:02

Η Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες  έχει βασίσει στον υπέρτατο βαθμό την αποτρεπτική της προσπάθεια και ικανότητα έναντι της Τουρκίας στην συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στον πάντα ύποπτο και δήθεν μεσολαβητικό ρόλο των ΗΠΑ. Τα αποτελέσματα αυτής της κοντόφθαλμης και κατά ένα μεγάλο ποσοστό απερίσκεπτης πολιτικής τα γνωρίζουμε όλοι. Γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο, εισβολή και κατοχή της μισής Κύπρου, αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας και Κύπρου.

Το ΝΑΤΟ δεν είναι σε θέση, ούτε βέβαια επιθυμεί να ικανοποιήσει τις όποιες ελληνικές προσδοκίες για την αντιμετώπιση της κυρίαρχης τουρκικής απειλής που αφορά την εδαφική μας ακεραιότητα. Παρέμβαση του ΝΑΤΟ υπέρ των αμιγώς εθνικών μας συμφερόντων δεν υπήρξε ποτέ, ούτε πρόκειται να υπάρξει. Το ΝΑΤΟ δεν θέτει θέμα επίλυσης των ελληνοτουρκικών διαφορών ως προϋπόθεση της συνέχισης της ιδιότητας του μέλους στον οργανισμό αυτό. Το ΝΑΤΟ δεν πρόκειται ποτέ να θέσει τις όποιες ελληνικές εθνικές προτεραιότητες πάνω από τις δικές του προτεραιότητες, που είναι η κυριαρχία στην Ανατολική Μεσόγειο με χωροφύλακα σίγουρα όχι την Ελλάδα.

Συνεπώς το ΝΑΤΟ πέρα από πομφόλυγες δεν ενδείκνυνται ως στρατηγικό εργαλείο προώθησης των ελληνικών συμφερόντων, αλλά ούτε καν ως εργαλείο αποτροπής της τουρκικής επιθετικότητας. Η προσδοκία ότι η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ μπορεί να προσφέρει ή να συνεισφέρει εγγύηση των θαλάσσιων και χερσαίων συνόρων μας είναι φενάκη, είναι μια εσκεμμένη απάτη, κάτι που πρέπει να γίνει γρήγορα κατανοητό από τους διαμορφωτές αποφάσεων της αμυντικής και εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας, πριν είναι αργά και θρηνήσουμε ακόμη μια εθνική καταστροφή.

Η μοναδική στρατιωτική απειλή για την χώρα μας προέρχεται από την Τουρκία, ουδείς το αμφισβητεί αυτό. Το έλλειμμα έναντι της Τουρκίας στο ισοζύγιο στρατιωτικής ισχύος είναι φανερό και αδιαμφισβήτητο και αγγίζει τα όρια της στρατιωτικής ανυποληψίας. Η υποχωρητική μας στάση στο Αιγαίο και στην Κύπρο απλά αποδεικνύουν τα ανωτέρω. Η Τουρκία αντιμετωπίζει τον γεωστρατηγικό χώρο της Θράκης, του Αιγαίου και της Κύπρου ως ενιαίο σύνολο, ως ενιαίο σύστημα. Οι επιθετικές της ενέργειες σε αυτό το σύστημα υποδηλώνουν τις επιδιώξεις της, αλλά ταυτόχρονα αποδεικνύουν και τις προδοτικές ψευδαισθήσεις του «συνταγματικού τόξου» που τα τελευταία χρόνια απαξίωσε  τις  Ένοπλες Δυνάμεις μας και διέλυσε την Αμυντική Βιομηχανία. Ψευδαισθήσεις που βασίζονται στο ηλίθιο και δουλοπρεπές σκεπτικό ότι «θα μας σώσει το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ».

Πολλοί αναλυτές συνδέουν την στρατιωτική ισχύ της Τουρκίας με την απόκτηση των ρωσικών αντιαεροπορικών-αντιβαλλιστικών συστημάτων S-400 ή κάποιοι άλλοι θέλουν να πιστεύουν ότι το εμπάργκο των ΗΠΑ στα υπό απόκτηση F-35 stealth από την τουρκική πολεμική αεροπορία θα εξισορροπήσει υπέρ της Ελλάδας το ισοζύγιο στρατιωτικής ισχύος. Ουδέν αναληθέστερον αυτών των ισχυρισμών. 

Η Τουρκία με την προσθήκη των S-400 στο πολεμικό της πλέγμα αυξάνει μεν το στρατιωτικό της δυναμικό έναντι της Ελλάδας προσθέτοντας στο στρατιωτικό ισοζύγιο έναν ακόμη πολλαπλασιαστή, όμως αυτό το ισοζύγιο έχει γύρει επικίνδυνα υπέρ της εδώ και πολλά χρόνια με πληθώρα υπερσύγχρονων οπλικών συστημάτων. Στο τουρκικό οπλοστάσιο ως πολλαπλασιαστές ισχύος περιλαμβάνονται συστήματα ικανά να ξεπεράσουν την γραμμή άμυνας της Ελλάδας και να εκτελέσουν έναν πόλεμο βραχείας διάρκειας και υψηλής έντασης. Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις έχουν αναπτύξει μεγάλο αριθμό πυραύλων cruise εδάφους-εδάφους και αέρος-εδάφους, μη επανδρωμένα μαχητικά αεροσκάφη (UCAV), καθώς και βαλλιστικούς πυραύλους μικρού και μεσαίου βεληνεκούς.

Το οπλοστάσιο πυραύλων cruise (SOM), UCAV (Anka, Harpy) και βαλλιστικών πυραύλων (Yıldırım, Bora)  αποτελούν από τις αρχές της τρέχουσας δεκαετίας σοβαρότατη πρόκληση για την Ελλάδα, μια πρόκληση που ουδέποτε έκρινε το «συνταγματικό τόξο» και οι καρεκλοκένταυροι του υπουργείου Άμυνας ότι έπρεπε να αντιμετωπισθεί. Ο στόλος των cruise, UCAV και βαλλιστικών πυραύλων που διαθέτει η Τουρκία είναι μεγάλος, τα υπερσύγχρονα αυτά συστήματα αποτελούν θανάσιμη απειλή για την ελληνική άμυνα και για στόχους στην ελληνική ενδοχώρα, εντάσσονται δε στην στρατιωτική φιλοσοφία «πρώτο χτύπημα».

Όσο κυνικό και αν ακούγεται, η στρατιωτική υπεροπλία της Τουρκίας σε όλους τους τομείς είναι υπαρκτή και ντροπιαστική εδώ και αρκετά μεγάλο διάστημα, οι S-400 είναι  μεν ένας πολλαπλασιαστής ισχύος αυτής της υπεροπλίας, όμως οι S-400 δεν αποτελούν καθοριστικό παράγοντα στο στρατιωτικό ισοζύγιο μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας, όπως δεν αποτελεί καθοριστικό παράγοντα και η απόκτηση η μη από την τουρκική πολεμική αεροπορία των F-35.  Το ισοζύγιο αυτό έχει ανατραπεί πολύ πριν την απόφαση των Τούρκων να προμηθευτούν τα ρωσικά συστήματα ή τα stealth μαχητικά, ακόμη και ο πλέον αδαής περί την αμυντική πολιτική γνωρίζει ποιος στην διένεξη Ελλάδας-Τουρκίας είναι ο ισχυρός και ποιος ο ανίσχυρος, εξ άλλου τα επαναλαμβανόμενα γεγονότα εξευτελισμού στα οποία μας υποβάλλουν οι Τούρκοι καθημερινά είναι ενδεικτικά.

Ας πάψουμε επιτέλους να φοράμε τις παρωπίδες που μας έχουν ενεχυριάσει οι προδότες του «συνταγματικού τόξου», παρωπίδες που προσφέρουν ασφαλή προσανατολισμό προς την εθνική ταπείνωση, μια ταπείνωση που δεν είναι απαραίτητο να προέλθει από πόλεμο, θα μπορούσε να είναι αποτέλεσμα και διαπραγματεύσεων στις οποίες θα συρθούμε λόγω στρατιωτικού ελλείμματος, έχοντας ως διαιτητή τον «αμερικανικό παράγοντα».

Γ. Λιναρδής