Τι λέει η συνείδησή σου; «πρέπει να γίνεις ο άνθρωπος που είσαι»

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012 - 08:09

Σ΄ ένα λιτό δωμάτιο στο Σίλς – Μαρία της Ελβετίας  κάποτε ένας πτωχός και ασθενικός διανοούμενος καθηγητής έγραφε : « Τι λέει η συνείδηση σου; Πρέπει να γίνεις ο άνθρωπος πού είσαι.». Κάπου στο βιβλίο « Η Χαρούμενη γνώση » ορθώνεται και ακτινοβολεί αυτή η ανεξάρτητη  πρόταση – παράγραφος, η 270. Μόνη της, χωρίς εισαγωγικό πρόλογο, χωρίς ανάλυση χωρίς επιβεβαιωτικό επίλογο. Μία φαινομενικά προφανής πρόταση για τον επιπόλαιο αναγνώστη. Πόσο διαφορετική είναι όμως η πραγματικότητα για τον αληθινό, τον τραγικό αναγνώστη;  Μέσα στις λιγοστές λέξεις αυτής της διαπίστωσης, μιας λακωνικής κατάφασης της διαχρονικής αλήθειας, κρύβονται, πέρα από την αθάνατη και αξεπέραστη ομορφιά του απλού, πράγματα φοβερά! Αιώνες απατηλών στοχασμών, ολέθριες για τον ανθρώπινο είδος πράξεις, κίβδηλες απολαύσεις. Κρύβονται οι καταστροφές πολιτισμών, οι πολλαπλές εκμηδενίσεις τού αριστοκρατικού πνεύματος. Κρύβεται η νομιμοποίηση της ασχημοσύνης, ο καθαγιασμός του ευτελούς, η επικράτηση  του αφύσικου. Κρύβεται όμως και η προοπτική της ελπίδας, ο σπόρος για τον άνθρωπο πού έρχεται, ή ορθότερα γι αυτόν πού πρέπει να έλθει. Μέσα στη φράση αυτή συνυπάρχουν ο Έρωτας και ο Θάνατος, η Φιλότης και το Νείκος, το τραγικό και το ωραίο αδελφώνονται με σκοπό να εξακολουθεί να ρέει το κοσμικό γίγνεσθαι.

Αυτή η ξεχωριστή ικανότητα των πραγματικά μεγάλων στοχαστών οφείλεται κατά την ταπεινή μου άποψη σε δύο βασικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους. Πρώτα απ όλα σε μία σύμφυτη οξύνοια και δεύτερον σε μία ξεχωριστή ευγένεια ψυχής. Αν το πρώτο είναι τόσο εύκολο να γίνει αντιληπτό σε σημείο πού καθίσταται αυτονόητο, με το δεύτερο δεν εννοώ μόνο την συνειδητή τους επιλογή να αφιερώσουν την ζωή τους στην υπηρεσία της επιστήμης και κατ επέκταση του ανθρώπου. Η ξεχωριστή ευγένεια ψυχής είναι η ιδιότητα πού τους καθιστά ικανούς να υποφέρουν την διαφορετικά αβάσταχτη βαρύτητα των ανακαλύψεων τους πνευματικά και ηθικά. Αναφέρομαι σ’ εκείνη την αρχαιοελληνική δύναμη ψυχής πού καταστρέφει με βαθύτατη οδύνη τα κρατούντα ιερά, όχι για να ωφεληθεί ο άμεσα ενεργών, ο καταστρέφων, αλλά για να έχει ζωτικό χώρο ο δημιουργός πού έρχεται, ο φυσικός απόγονος του. Είναι η σπάνια ιδιότητα του να θαυμάζεις με δέος όλη σου τη ζωή το Θεό αλλά με το δικό σου τρόπο, απελπιστικά μόνος, χωρίς αναγνώριση, κατανόηση, συμπάθεια από τον πλησίον αντίθετα με χλεύη και μίσος και μετά να κάθεσαι σ ένα λιτό ξύλινο τραπέζι σε ένα φτωχικό δωμάτιο στο Σίλς – Μαρία, ακατάπαυστα βασανισμένος από μία αδίστακτη συμμορία ασθενειών και να γράφεις μία εξίσωση πού να ερμηνεύει όλες τις φυσικές επιστήμες, μία πρόταση πού να περιγράφει το Θεό. Πώς μπόρεσαν και χώρεσαν τόσα βιβλία σε ένα μικρό τραπέζι, πώς χώρεσε μία τέτοια κοσμική θεώρηση σε μία πρόταση;

Αν τολμούσαμε και μείς αντίστοιχα να περιορίσουμε το έργο του ευγενούς αυτού ανθρώπου σε μία πρόταση θα γράφαμε τα εξής: «Άνθρωπε αυτά πού βλέπεις είναι ψέματα, είναι αποτέλεσμα επιμελημένα κατεστραμμένης όρασης και το κυριότερο, από τότε πού έχεις γεννηθεί σε έχουν βάλει και τα βλέπεις όλα ανάποδα, άνθρωπε πρέπει να γίνεις ο εαυτός σου!»

Κάνοντας χρήση της ανάποδης όψης των πραγμάτων με πρωθύστερη παράθεση θα αναφέρω τώρα τον σκοπό των γραφομένων μου. Υπάρχουν  δύο λόγοι πού με ώθησαν.

Πρώτα η ορμέμφυτη ανάγκη αν όχι αυτοπροσδιορισμού σε πολιτικό επίπεδο, τουλάχιστον για μία τέτοια απόπειρα, ή διαφορετικά η απάντηση στην απορία μου γιατί τόσα χρόνια η καθ’ όλα ερασιτεχνική «επικοινωνία» μου με στοχαστές σαν τον Νίτσε ή τους Προσωκρατικούς, με απέτρεπε ακόμη και από την σκέψη ανταλλαγής απόψεων με ανθρώπους πού είχαν οποιαδήποτε σχέση με, και οπωσδήποτε ευθύνη για το πολιτικό και ευρύτερα πνευματικό κατεστημένο της σύγχρονης Ελλάδας. Θέλω με κάθε ειλικρίνεια να ομολογήσω ότι δεν ήταν η βεβαιότητα για την άρνηση της φιλοξενίας οποιονδήποτε σκέψεων μου στα πολυάριθμα φύλλα τους, παρά εκείνη η πρωτόγνωρη ταύτιση συνειδητής και ασυνείδητης  αποστροφής απέναντι σε οποιαδήποτε έκφραση τους, πού με έκανε να στέκομαι όσο μπορούσα μακριά τους. Στα ρουθούνια μου οι πολιτικοί, οι δημοκράτες , οι δημοσιογράφοι, οι διανοούμενοι των εφημερίδων και των βιβλίων μαζικής κατανάλωσης και όλοι οι παρατρεχάμενοι παρασιτικά συνοικούντες μέσα στο σώμα της ιερής Πατρίδας, κόμιζαν πάντοτε μία χαρακτηριστική και ανυπόφορη δυσοσμία.

Γι αυτό αποφάσισα να αποτανθώ στα «φασιστοειδή», τους «αντιδημοκράτες» «σατανιστές», τους «τραμπούκους», δηλαδή στο «αυγό του φιδιού». Να κάνω ένα πείραμα να δω αν αυτοί μπορούν να βλέπουν ανάποδα, αν έχουν το συνειδητό θάρρος να γκρεμίσουν και την ευγενική δύναμη να ξανακτίσουν. Να διαπιστώσω τελικά αν είχε δίκιο ο Έρμαν Έσσε όταν έγραφε ότι «οι άνθρωποι με κουράγιο και χαρακτήρα πάντοτε φαίνονται απαίσιοι, κακοί» .

Δεύτερον και σημαντικότερον η αδήριτη ανάγκη να εξετάσουμε αν η Φιλοσοφία μπορεί να δώσει λύση στο εθνικό μας πρόβλημα. Να εφαρμόσουμε την εξίσωση του Νίτσε σε εθνικό (συλλογικό) επίπεδο. Να ορίσουμε δηλαδή τον εθνικό αυτό-επανα-προσδιορισμό σαν συλλογική αυτοθεραπεία εντός των συνόρων. Και αυτό μπορεί να γίνει μέσα από μία αδιαπραγμάτευτα αληθινή και  αναπόδραστα Ελληνική θεώρηση του προβλήματος, δηλαδή μέσα από μία Εθνικιστική βίωση της πραγματικότητας όχι απλώς σε  ιδεολογικό επίπεδο αλλά κυρίως με στάση και τρόπο ζωής.

Η επιθυμητή από ολίγους διανοουμένους  και αναγκαία, για το μέλλον της ανθρωπότητας, εξάπλωση και εφαρμογή του ελληνικού τρόπου ζωής του σε οικουμενική διάσταση θα συναντήσει τεράστιες δυσκολίες με κυριότερη την νομοτελειακά επερχόμενη εκδίκηση της Φύσεως. Ελπίζω ότι κάποιες πνευματικές ερμηνευτικές απόπειρες, όχι κατ ανάγκην πολιτικές, προς το σκοπό αυτό μπορούν να βρουν φιλοξενία σε αυτή την ιστοσελίδα. Έχω την βεβαιότητα ότι οι ιθύνοντες του εθνικιστικού κινήματος γνωρίζουν ότι το πρόβλημα της Ελλάδος δεν είναι μόνο πολιτικό.

Μετά τιμής

Ο Φιλαλήθης