Θέμα παιδείας εκτός εισαγωγικών

Σάββατο, 1 Ιουλίου 2017 - 07:26

Θέμα παιδείας εκτός εισαγωγικών

«Ώρα να φεύγουμε. Εγώ για να πεθάνω, εσείς να ζήσετε. Ποιος από μας βαδίζει προς ένα καλύτερο πεπρωμένο, αυτό μονάχα ο Θεός το ξέρει…» - Τα τελευταία λόγια του Σωκράτη μετά την καταδίκη του.

Αν κάθε ενεργός πολίτης ανά τον κόσμο μελετά και συναρπάζεται από τον κλασικό Ελληνισμό και τις διδαχές του, οφείλεται στην έμφυτη ανάγκη του ανθρώπου να τρυπά το πυκνό σκοτάδι που περιβάλλει την ύπαρξη του, υπερβαίνοντας τα όρια της ατομικότητας, σε ένα ανώτερο κλιμάκιο διανόησης κι έπειτα αισθήσεων. Από την γλυκόπικρη γεύση του στοχασμού και την μελαγχολία της φιλοσοφίας σε μία αέναη σύγκρουση με την ματαιότητα, στην ευδαιμονία.

Η Παιδεία κατά την περίοδο των κλασικών Ελληνιστικών χρόνων αποτελούσε απαραίτητο αγαθό για την διαμόρφωση του χαρακτήρα ενός πολίτη. Ήταν η προίκα της αρετής, της αριστείας, της ικανότητας. Το εργαλείο ώστε να κατακτήσει κανείς την έννοια της ηθικής για την άρτια κι εύρυθμη λειτουργία της πολιτείας.

Σήμερα, ο απρόσωπος κοινωνικός συντηρητισμός έχει ταυτιστεί απόλυτα με την έννοια της ηθικής. Επιβάλλεται από την συντριπτική ανάγκη της μπουρζουαζίας να υψώσει το δάχτυλο και να “ρίξει το φταίξιμο” σε κάποιον άλλο, ώστε να κανονικοποιηθούν οι αδυναμίες και τα καταστροφικά σφάλματα της. Άμεσο αποτέλεσμα, να μεταλλαχθεί το αγαθό που καθιστά ένα σύνολο ανθρώπων υγιές και πολιτισμένο. Ένα σύνολο που θα έπρεπε να δρα και να αποφασίζει με κύριο γνώμονα την συλλογική συνείδηση, εκτός εγωιστικών πλαισίων και ατομικών συμφερόντων, που με μαθηματική ακρίβεια το ωθούν να υποκύπτει σε κτηνώδη ένστικτα, ως έρμαιο των υλικών αναγκών του.

Όποιος νομίζει ότι κεντρικός άξονας της κρίσης που διανύουμε είναι οικονομικός, είναι γελασμένος. Κύριος στόχος των πολέμιων μας, ήταν να πάψουμε να είμαστε άνθρωποι. Στόχος εύκολος, αφού πρώτα έπεισαν μία σεβαστή μερίδα ανθρώπων να πάψουν να είναι Έλληνες. Να πάψουν να είναι ενάρετοι, να πάψουν να είναι τίμιοι, να πάψουν να είναι ανδρείοι και θαρραλέοι. Να είναι ένα θλιβερό σύνολο φοβικών και άβουλων πλασμάτων δίχως κρίση.

Ο Άνθρωπος λοιπόν, καλείται να κάνει μία επιλογή η οποία θα ορίσει το πεπρωμένο του κόσμου: Τον Παρθενώνα, ή τις παρελάσεις “υπερηφάνειας”;

Στην εποχή της λατρείας της ασχήμιας, του φθηνού και του πρόστυχου, απαντάμε με ομορφιά και εξύψωση του ανθρώπινου πνεύματος κι επιτεύγματος. Δεν πίνουμε το δηλητήριο της ψυχής και αρνούμαστε να καταναλώσουμε τα διανοητικά απόβλητα των καιρών. Αυτό είναι το κλειδί της πνευματικής και κατ’ επέκταση της κοινωνικής και πολιτισμικής Αναγέννησης, ενάντια στην σήψη και στην ολοκληρωτική παρακμή. Για την πολυπόθητη μετατροπή του όχλου και της άμορφης μάζας, σε Λαό.

Άκης Θεοδώρου - Τ.Ο. Πειραιώς