Συνεργασία: Από την «αυθεντία» στην πνευματική αγυρτεία

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2012 - 06:12

Συνεργασία: Από την «αυθεντία» στην πνευματική αγυρτεία

Είναι περίεργος κάπως ο τίτλος του σημερινού άρθρου. Δεν είναι όμως ανάξιου λόγου το να ασχοληθούμε με αυτό το φαινόμενο όταν τις συνέπειες αυτής της ηθικής κατρακύλας τις πληρώνουν οι άλλοι. Θα μου πείτε είναι ηθική κατρακύλα το να παριστάνει κανείς την αυθεντία; Θα σας απαντήσω απερίφραστα ότι ναι. Ας πάρουμε για παράδειγμα μία περίπτωση από την Ιστορία της Αστρονομίας. Ως γνωστόν η Αστρονομία σαν επιστήμη ξεκίνησε από την Αρχαία Ελλάδα. Οι επιστήμονες πίστευαν ακόμη στο γεωκεντρικό σύστημα. Δηλαδή ότι ο Ήλιος και οι πλανήτες γύριζαν όλοι γύρω από τη Γη. Βρέθηκε τότε κάποιος από αυτούς, ο Αρίσταρχος ο Σάμιος, ο οποίος κατόπιν ωρίμου σκέψεως πρότεινε για πρώτη φορά στην Ιστορία της Ανθρωπότητας το ηλιοκεντρικό σύστημα. Ότι δηλαδή η κίνηση του Ήλιου και των πλανητών γύρω από τη Γη ήταν μόνο φαινομενική, στην πραγματικότητα δε η Γη και όλοι οι πλανήτες γύριζαν γύρω από τον Ήλιο. Όμως τον καιρό εκείνον εδέσποζε η αυθεντία του Ιππάρχου στον χώρο της Αστρονομίας, ο οποίος πίστευε στο γεωκεντρικό σύστημα. Δεν εδέησε λοιπόν ο Ίππαρχος να ασπασθεί τις ιδέες του άσημου μέχρι τότε Αριστάρχου. Αντ’ αυτού κατέπνιξε με την αυθεντία του τις ιδέες  αυτές και έτσι συνέχισε να
επικρατεί το γεωκεντρικό σύστημα. Μέχρι τους νεώτερους χρόνους, οπότε ο Κοπέρνικος έμαθε για το Αριστάρχειο ηλιοκεντρικό σύστημα από τους λίγους αρχαίους συγγραφείς που το ανέφεραν. Παρουσιάζοντάς το δε για δικής του εμπνεύσεως το πρότεινε εκ νέου χωρίς να αναφέρει κάν την μεγαλοφυή σύλληψη του Αριστάρχου. Άσχετα όμως απ’ αυτό, το γεγονός είναι ότι το «Κοπερνίκειο» ηλιοκεντρικό σύστημα βρήκε απήχηση αυτή τη φορά στους επιστημονικούς κύκλους της ευρωπαϊκής Αναγέννησης και επεκράτησε τελικά. Και σας ερωτώ: ποιός ήταν ο μεγάλος χαμένος από την καθυστέρηση αυτή τόσων αιώνων αν όχι η ίδια η επιστήμη της Αστρονομίας και γενικότερα ολόκληρης της ανθρωπότητας όσον αφορά την  επιστημονική πρόοδο;

Γι’ αυτό είπα στην αρχή για τις αυθεντίες ότι εκφράζουν μεγάλο ηθικό ξεπεσμό. Και φυσικά οι αυθεντίες αρέσκονται να παρουσιάζονται σαν σοβαροί και σπουδαίοι. Το ηθικό τους όμως ανάστημα είναι πολύ χαμηλό. Και γίνονται πράγματι πνευματικοί αγύρτες οι τοιούτοι «επιστήμονες», όταν εμποδίζουν τις νέες ιδέες να έλθουν στο φως, αν και γνωρίζουν ότι οι εσφαλμένες ιδέες είναι οι δικές τους! Υπάρχουν πάμπολλες ανάλογες περιπτώσεις, παλαιότερες αλλά και σημερινές, εκ των οποίων όμως οι περισσότερες παραμένουν αφανείς. Θα εξετάσω λοιπόν μία σύγχρονη τέτοια περίπτωση από την «επιστήμη» της Οικονομικής σε ό,τι ακολουθεί.

Μεγάλος πονοκέφαλος έχει καταντήσει η προσπάθεια της κυβέρνησης για εξεύρεση εσόδων. Και την πληρώνουμε όλοι εμείς λόγω συνεπακολούθων περικοπών σε μισθούς και συντάξεις αφ’ ενός και λόγω της επί πλέον φορολόγησης που είναι εξοντωτική αφ’ ετέρου. Θα μπορούσε όμως η κυβέρνηση να κάνει κάτι περισσότερο αποτελεσματικό. Απλούστατα να
«φορολογήσει» τις εισαγωγές διά της επιβολής των απαραιτήτων δασμών.

Τούτο βέβαια σημαίνει ότι πρέπει προηγουμένως να καταγγείλει όλες τις συνθήκες περί ελευθέρου εμπορίου που μας δεσμεύουν. Όσο δύσκολο και αν φαίνεται αυτό δεν είναι εν τούτοις ανέφικτο αν υπάρχει η πολιτική βούληση και ληφθεί επί πλέον υπ’ όψιν η τόνωση της εγχώριας παραγωγής

που θα προκύψει, με επακόλουθο την αύξηση του ΑΕΠ (ανάπτυξη) και τη μείωση της ανεργίας. Μία «ανάλυση» των αποτελεσμάτων των δασμών γίνεται από την «αυθεντία»
Samuelson (+Nordhaus) στο Β΄ τόμο της 16ης διεθνούς έκδοσης της «Οικονομικής» του (Εκδόσεις Παπαζήση, 2000, για την ελληνική γλώσσα)(σελίδες 674-683). Είναι όμως λανθασμένη και κακόπιστη, όπως θα φανεί στη συνέχεια. Ακολουθώντας το παράδειγμα που χρησιμοποιεί, έστω το διάγραμμα προσφοράς - ζήτησης ενός εισαγόμενου προϊόντος που φαίνεται στο σχήμα (αντίστοιχο του σχ. 35.8 στο βιβλίο του). Ο Samuelson συμπεραίνει από την «ανάλυσή» του ότι ο δασμός είναι επιζήμιος γιατί έχει συνολικά ένα κόστος 100$ (στο παράδειγμά του). Η αλήθεια όμως είναι εντελώς διαφορετική. Το κράτος έχει κατ’ αρχήν κατ’ ευθείαν έσοδα από τον δασμό ίσα με το εμβαδόν (7) που είναι 100*2 = 200$. Ως εδώ έχει καλώς.

Όσον αφορά όμως το κέρδος από το δασμό της εγχώριας παραγωγής δεν είναι το άθροισμα των εμβαδών μόνον (5) + (6), αλλά το (5) + (6)*2 + (2) ! Από το οποίο το (5) + (6)*2 είναι καθαρή υπεραξία. Με το αριθμητικό παράδειγμα του Samuelson το κέρδος αυτό είναι όχι 250$ αλλά 500$ ! Από τα οποία η καθαρή υπεραξία είναι (τουλάχιστον) 300$. Αν δε μοιρασθεί η υπεραξία όπως έχω προτείνει στο άρθρο μου «Συναγωνιστική Οικονομία» (περιοδικό «Χρυσή Αυγή», τεύχος 145), από τα 300$ τα 150$ πηγαίνουν στο Κράτος για αναπτυξιακούς σκοπούς, του κρατικού κέρδους ανερχομένου έτσι στα 200 + 150 =350$, και έτσι η εγχώρια παραγωγή έχει τελικά κέρδος 200 + 150 = 350$ επίσης τελικά.

Αλλά και σχετικά με την επιβάρυνση της κατανάλωσης λόγω ανόδου  της τιμής έχει επίσης «λάθος» ο Samuelson. Η επιβάρυνση αυτή δεν είναι 550$ όπως γράφει αλλά ισούται με τη νέα κατανάλωση (1) + (2) + (3) +(7) +(6)*2 + (5) μείον την παλαιά κατανάλωση (1) + (2) + (3) + (4), δηλαδή με (7) + (6)*2 + (5) - (4), ήτοι με τις αριθμητικές τιμές του παραδείγματος του Samuelson  100*2 + 50*2 + 100*2 – 50*4 = 300$ μόνον.

Το συνολικό αποτέλεσμα για την κοινωνία λοιπόν δεν είναι ζημιά 100$ αλλά κέρδος ίσο με Κράτος + Παραγωγή -  Κατανάλωση = 350$ + 350$ - 300$ = 400$ ! (κλέψιμο δηλαδή ούτε λίγο ούτε πολύ 500 ολόκληρα $). Ειδικά για τα 350$ του κρατικού κέρδους, τα μεν 200$, σαν έσοδα από το δασμό, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την εξυπηρέτηση του εξωτερικού χρέους. Τα δε υπόλοιπα 150$, επειδή αντιπροσωπεύουν το μέρος της υπεραξίας (½) που αντιστοιχεί στην εργασία, πρέπει να δεσμευθεί το κράτος εκ των προτέρων ότι θα διατεθούν για αναπτυξιακά έργα που θα μειώσουν την ανεργία και έτσι θα καταλήξουν τελικά στον εργαζόμενο λαό (στους Έλληνες φυσικά και όχι στους λαθρομετανάστες!), μειώνοντας την καταναλωτική επιβάρυνση ακόμη περισσότερο, από 300$ σε 150$ ουσιαστικά.

Βλέπουμε λοιπόν πώς οι «αυθεντίες» μπορούν να συσκοτίσουν τα πράγματα και να παραπλανήσουν ακόμη και τους φοιτητές τους, οδηγώντας την υποτιθέμενη Επιστήμη σε επικίνδυνες ατραπούς. Αυτό βέβαια δεν περιορίζεται μόνον στην Οικονομική. Όπως έγραψα για παράδειγμα στην αρχή, η Αστρονομία δεν γλύτωσε στο παρελθόν. Αλλά και στο παρόν, αν αναλογισθούμε τη σύγχρονη πνευματική αγυρτεία της λεγόμενης «σκοτεινής ενέργειας»!

Καλούνται λοιπόν όλοι οι καλοπροαίρετοι πνευματικοί άνθρωποι, σε όλο τον Κόσμο και όχι μόνο στην Ελλάδα, να αναλάβουν  μία πνευματική σταυροφορία με σκοπό να εκλείψει επί τέλους αυτό το ελεεινό φαινόμενο των «αυθεντιών». Η σταυροφορία αυτή θα έχει όχι μόνον πνευματικούς καρπούς, αλλά θα οδηγήσει και σε πρακτικά αποτελέσματα, μεταξύ των οποίων μία ορθολογική ανάπτυξη της οικονομίας και την απαλλαγή από αυτό το μίασμα του να παρουσιάζονται τα πιο ανίερα συμφέροντα σαν «επιστήμη».

Ε.Χ.