Προσδιορίζοντας τον εχθρό

Τρίτη, 3 Ιουλίου 2012 - 07:35

Προσδιορίζοντας τον εχθρό

Ο Αλαίν ντε Μπενουά στο εξαιρετικό βιβλίο του με τίτλο ‘‘ο προσδιορισμός του κυριοτέρου εχθρού’’ αναφέρει, ανάμεσα σ’ άλλα, και τα εξής χαρακτηριστικά: «Θα πράξωμε το παν, παν ό, τι είναι ανθρωπίνως δυνατόν για να μην χρειασθούμε ποτέ να επιλέξωμε μεταξύ Ανατολής και Δύσεως, φιλελευθερισμού και κομμουνισμού… Επειδή, όμως, κατά πολλούς η σκιά μιας παρόμοιας προοπτικής διαγράφεται στον ορίζοντα, πρέπει να γνωστοποιήσωμε την θέση μας. Κάθε δικτατορία είναι απεχθής, αλλά κάθε παρακμή είναι ακόμη απεχθέστερη… Ορισμένοι δεν δύνανται να υποταχθούν στην ιδέα, ότι είναι δυνατόν μια ημέρα να αναγκασθούν να φορέσουν το πηλίκιο του Ερυθρού Στρατού. Όντως, είναι μια φρικτή προοπτική. Δεν μας είναι όμως δυνατόν, εν τούτοις, να υποφέρωμε την ιδέα, ότι θα είμεθα μια ημέρα υποχρεωμένοι να περάσωμε το υπόλοιπο της ζωής μας, τρώγοντας χάμπουργκερς από το Μπρούκλιν».

Γραμμένο το κείμενο αυτό, όπως άλλωστε κι όλο το βιβλίο, την εποχή της ύπαρξης των δύο υπερδυνάμεων έχει, εν τούτοις, διαχρονική αξία και σημασία. Πως, άραγε, συνδέεται με την τρέχουσα πολιτική κατάσταση στην χώρα μας; Εξετάζοντας το νέο εξουσιαστικό κομματικό δίπολο, το οποίο φαίνεται να διαμορφώνεται, ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτό που διαπιστώνουμε είναι ότι ο πραγματικός νικητής των εκλογών, σ’ ό,τι αφορά το προαναφερθέν δίπολο, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος πέτυχε τον αντικειμενικό του σκοπό, δηλαδή να διατηρήσει την δεύτερη θέση αυξάνοντας, όμως, αρκετά τα ποσοστά του σε σχέση (και) με την εκλογική του επίδοση της 6ης Μαΐου. Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε ό, τι ήταν δυνατόν προκειμένου να μην κερδίσει τις εκλογές και φυσικά υπάρχει εξήγηση γι’ αυτό. Μια πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ στις 17 Ιουνίου θα εξευτέλιζε αυτό το ροζ συνονθύλευμα, αφού θα ήταν υποχρεωμένο και την παρωχολογία του να προσπαθήσει να τηρήσει, αλλά και την καταγγελία του Μνημονίου να διέπραττε. Οι αλλοπρόσαλλες κινήσεις και τακτικές του Τσίπρα και της παρεούλας του, μετά την 7η Μαΐου, ουσιαστικά απέδειξαν το ότι το κόμμα (και όχι συνασπισμός συνιστωσών πλέον…) της οδού Κουμουνδούρου ξόρκισε κάθε ενδεχόμενο νίκης του στις 17 Ιουνίου. Ίσως γι’ αυτό και το βράδυ εκείνο πανηγύριζαν για την δεύτερη θέση…

Φόρτωσε, λοιπόν, όλο το καλάθι με τα προβλήματα στη ΝΔ (κυρίως) το ΠΑΣΟΚ και την ΔΗΜΑΡ και τώρα περιμένει, όχι απλώς την φθορά μιας κυβέρνησης, αλλά πολύ περισσότερο την πολιτική εξουδετέρωση και των τριών πολιτικών φορέων. Ας σταθούμε, όμως, στη ΝΔ, η οποία αποτελεί και τον πιο βασικό πυλώνα της νέας κυβέρνησης, βλέποντας το όλο ζήτημα καταρχάς από Ιδεολογική σκοπιά. Η ΝΔ είναι ένα φιλελεύθερο κόμμα (οι θεωρίες περί διαφορών ανάμεσα στον φιλελευθερισμό και τον νεοφιλελευθερισμό ανάγονται μάλλον στο επίπεδο της μπακαλικής…) κι αυτό σημαίνει πως ταυτίζεται με μια Ιδεολογία εξίσου υλιστική και ισοπεδωτική με τον κομμουνισμό, μια Ιδεολογία, η οποία θεωρεί την επιδίωξη του κέρδους ως αποκλειστικό σκοπό και μοναδικό προορισμό του ανθρώπου. Για τον φιλελευθερισμό και τους πολιτικούς του ακόλουθους η Κοινωνία δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα άθροισμα ατόμων, ίσων μεταξύ τους. Μια Κοινωνία με όρους συμβολαίου, της οποίας τα μέλη δεν συνδέονται με τίποτα άλλο παρά με κάποιου είδους ‘‘εμπορική συμφωνία’’ διαπραγματεύσιμη και ανακλητή μονοπλεύρως, ανά πάσα στιγμή. Αντεστραμμένος μεν, ταυτόσημος δε, με τον μαρξισμό αποκόπτει κάθε φυσικό, ηθικό και αιματολογικό δεσμό με την κοινωνία, εκτός από την μόνιμη αναζήτηση πλουτισμού με κάθε μέσο. Αυτού του είδους οι πεποιθήσεις οδηγούν σε μια εμπορικού τύπου Κοινωνία, για την οποία κανείς δεν θέλει να θυσιαστεί, υπερασπιζόμενος τα πεπραγμένα της, για τον απλούστατο λόγο ότι αυτή η Κοινωνία δεν κάνει να απορρέουν τα δικαιώματα από καθήκοντα και επειδή αυτή εθίζει τα μέλη της να σκέπτονται ότι τίποτε (και ιδίως η αποεθνικοποίηση και η διάλυση της Κοινωνίας) δεν είναι χειρότερο από τον θάνατο. Μια τέτοια Κοινωνία είναι καταδικασμένη σε παρακμή και σήψη, διότι κανείς, όπως είπαμε, δεν είναι διατεθειμένος να την υπερασπιστεί θυσιαζόμενος γι’ αυτήν.

Γι’ αυτούς τους λόγους, άλλωστε, ανέκαθεν, Εμείς οι Χρυσαυγίτες, θεωρούσαμε τον Φιλελευθερισμό πιο επικίνδυνο (και ύπουλο) εχθρό από τον Κομμουνισμό. Η κυβέρνηση της ΝΔ είναι ήδη εγκλωβισμένη στις ορέξεις του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ. Επιλέγει ή απορρίπτει υπουργούς σύμφωνα με τις δικές τους επιθυμίες και πολύ περισσότερο θεωρείται σίγουρο ότι θα ακολουθήσει πιστά τις διαταγές που τους επέβαλε το Μνημόνιο, σπρώχνοντας ακόμη περισσότερο κόσμο προς την θανατηφόρα (για την Πατρίδα και τον Λαό) αγκαλιά του ΣΥΡΙΖΑ. «Παραφράζοντας», λοιπόν, τον Μπενουά, κάτω από τις σημερινές συνθήκες, όντως το να κέρδιζε τις πρόσφατες εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν μια φρικτή προοπτική. Η προσπάθεια, όμως, αποεθνικοποίησης της χώρας θα συνθλιβόταν από την κοινωνική πραγματικότητα, η οποία σ’ αυτό το αρχικό στάδιο θα αποδείκνυε το αβάσιμο των ιδεών και των πρακτικών του ΣΥΡΙΖΑ. Από την άλλη, όμως, αποτελεί πολύ χειρότερη πραγματικότητα η τωρινή εκλογική επικράτηση της ΝΔ. Η κυβερνητική της θητεία, με την συμμετοχή στον εξουσιαστικό θώκο του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, θα γιγαντώσει κι άλλο το αντεθνικό και αντιλαϊκό αδηφάγο τέρας του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο με τις άθλιες αντιλαϊκές κινήσεις της τωρινής κυβέρνησης θα δυναμώσει, έτσι ώστε στις επόμενες εκλογές να είναι πολύ πιο ισχυρό και με προοπτικής άμεσης εξουσίας. Τύποι όπως ο Παυλόπουλος, ο Δένδιας, ο Χατζηδάκης, ο Παναγιωτόπουλος και, πάνω απ’ όλους, ο πολιτικός τους προϊστάμενος Σαμαράς, δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να προετοιμάζουν το έδαφος για το κακομαθημένο πλουσιόπαιδο, προκειμένου να κινηθεί με όρους πρωτοφανούς ισχύος. Σε αυτή την προοπτική της φρικτής εικόνας του πολύ κοντινού μέλλοντος οφείλουμε να αντισταθούμε, να ορίσουμε το δικό μας Μέλλον, αυτό που οραματίζεται και κυρίως αγωνίζεται για την επίτευξη του, η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ.  Ένα μέλλον της Εθνικής Ανεξαρτησίας, της Κοινωνικής Δικαιοσύνης, της Λαϊκής Ευημερίας, της Προσωπικής Αξιοπρέπειας και Τιμής. ΖΗΤΩ Η ΝΙΚΗ!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ 

Υ.Γ. «Σας παρακαλώ, ψηφίστε με. Πρέπει να ξαναμπώ οπωσδήποτε στη Βουλή». Ακόμη και στο ‘‘κύκνειο άσμα’’ του, λίγο πριν τον οριστικό πολιτικό του ενταφιασμό φάνηκε μικρόψυχος, αναξιοπρεπής, κλαψιάρης, ζητιάνος,