Περί «Δημοκρατίας»

Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017 - 00:29

Περί «Δημοκρατίας»

Άρθρο από την εφημερίδα "Χρυσή Αυγή"

«Χαλεπόν άρχεσθαι υπό χείρονος» Δημόκριτος

Προσεπάθησα πολλές φορές εις το παρελθόν, να συντάξω τον ουσία ακριβή ορισμό του όρου «δημοκρατία», τον εν τοις πράγμασι λειτουργούντα, έχων υπ’ όψιν την ιστορικήν του αφετηρίαν, την πολυκύμαντη χρηστική διαδρομή του μέχρι σήμερα, σε έθνη, κράτη, λόγους και κείμενα και βεβαίως την ετυμολογία αυτού του ελληνικού όρου, ο οποίος εν τέλει κατήντησε όπλο στα χέρια των διεθνών πολιτικών απατεώνων – εξουσιαστών και των ιθαγενών γραικύλων, για να δικαιολογούν και να σκεπάζουν τα εγκλήματά τους κατά των ανθρώπων και των εθνών, όπως οι γάτες σκεπάζουν τα κόπρανα τους.

Κατά τη διαδρομή του χρόνου, από την περίοδο του λεγομένου «διαφωτισμού» και ύστερα, επενοήθησαν και εθεσπίσθησαν διάφορα ερμηνευτικά πρόσθετα «παράγωγα» - στηρίγματα αυτού του περιβόητου, φύσει και θέσει παραπλανητικού, αόριστου, ψευδεπίπλαστου και ψευδεπίγραφου όρου, όπως: Λαϊκή κυριαρχία, διάκριση εξουσιών, ισονομία, ισοπολιτεία, κοινωνική δικαιοσύνη, ανθρώπινα δικαιώματα, ελευθερία του λόγου, διάλογος, συναίνεση, πλουραλισμός, εκσυγχρονισμός, αντιφασισμός, αντιρατσισμός, ανοιχτά σύνορα, ανοιχτές κοινωνίες, πολιτική ορθότητα και άλλα παρόμοια φραστικά πυροτεχνήματα εδάφους - αέρος.

Τι είναι άραγε αυτή η περιβόητη «δημοκρατία» που όλοι την επικαλούνται – είτε από άγνοια είτε από βλακώδη ψιττακισμό είτε από σκοπιμότητα – και «σφάζονται» θεατρινίστικα στην «ποδιά» της; Δεν υπάρχει ούτε ένας πολιτικάντης του αντισυνταγματικού και μνημονιακού «τόξου» κατά του Έθνους, που να μη την επικαλείται, έχοντας βέβαια άλλα στο «νου»  του την ώρα που πιπιλίζει την καραμέλα της.

Υπάρχουν όμως πάμπολλα βλακόμετρα, που νομίζουν, ότι η «δημοκρατία» ταυτίζεται με την πολιτική ελευθερία, λόγω καταλλήλου πλύσεως του όσου διαθέτουν εγκεφάλου, χωρίς να υποψιάζονται, ότι, όταν ψηφοδοτούν δεν είναι εντολείς, αλλά πειθήνιοι εντολοδόχοι του «δημοκρατικού τόξου». Γι’ αυτό και στις ξύλινες αρλουμπολογίες και τα ψεύδη των φαύλων, απατεώνων, διεφθαρμένων και προδοτών πολιτικών και πολιτευομένων, η λέξη «δημοκρατία» και τα παρακολουθήματά της έχουν μονίμως κυρίαρχο ρόλο: Στις δέκα (10) λέξεις που εκστομούν οι πέντε (5) είναι «δημοκρατία» και κάποια απατηλά κολαούζα της.

Ετυμολογικώς: Ο όρος «δημοκρατία» είναι σύνθετος. Προέρχεται από το ουσιαστικό «δήμος» (λαός – πολίτες) και από το ρήμα «κρατέω» (είμαι ισχυρός, κραταιός, άρχω, κατέχω εξουσία, κυβερνώ, κυριαρχώ, επικρατώ, διαφεντεύω, αποκτώ την κυριότητα της Αρχής).  Δημοκρατία λοιπόν σημαίνει «Λαϊκή εξουσία – διακυβέρνηση». Δηλαδή στα «δημοκρατικά» καθεστώτα, εκείνος που ασκεί διακυβέρνηση, άρχει, κατέχει εξουσία, επικρατεί,  είναι παντοδύναμος και διαφεντεύει είναι … ο Λαός!...

Οι πολιτικοί απατεώνες και οι πάσης φύσεως δυνάστες εκτελούν πιστά τις… εντολές που τους δίδει ο Λαός να τον προδίδουν, να τον εξαθλιώνουν, να τον εξαπατούν, να τον υποδουλώνουν και να τον εξευτελίζουν!!! Έτσι δεν λειτουργεί η «δημοκρατία», με παγκόσμιο υπόδειγμα την Ελλάδα; Τα παντός είδους ναρκωτικά, μπροστά στη «δημοκρατία» είναι… αθώες ασπιρίνες, «ζαχαρίτσα» που έλεγε και ο μακαρίτης ο Χ. Ευθυμίου. «Μαστουρώνουν» λοιπόν το λαό με «δημοκρατία»!

Ιστορικώς: Με τη μάσκα και το σκούφο της «Δημοκρατίας» η αναρχοοχλοκρατία προκάλεσε τη Γαλλική κοινωνική επανάσταση του 1789. Με το προσωπείο της «δημοκρατίας» η διεθνής κομμούνα προκάλεσε εξεγέρσεις με σκοπό την ισοπέδωση, υποδούλωση και εξαθλίωση λαών και εθνών. Ουδέποτε, ουδαμού ανά την υφήλιο ξέσπασαν εθνικοαπελευθερωτικές επαναστάσεις για «δημοκρατία», αλλά μόνο για Ελευθερία και Ανεξαρτησία! Από την εποχή της Γαλλικής πολιτικοκοινωνικής επαναστάσεως, που γέννησε τα όργανα του διχασμού των κοινωνιών (κόμματα) και έσπειρε το σπόρο της κομμούνας, καταθάπτονται  οι λαοί και ευημερούν, στο όνομα της «δημοκρατίας» οι πολιτικοί και οικονομικοί δυνάστες τους.

Η «δημοκρατία», όταν θέλει να δείξει τα «δόντια» της, ή όταν κλονίζεται ή όταν δεν «στεριώνει», επιβάλλεται δια της βίας (σφαγές, εντοίχιση εις τα Ιερά ζώντων αριστοκρατικών, εξοστρακισμοί διαφωνούντων, φυλακίσεις, εκτελέσεις, βομβαρδισμοί κ.λ.π). Είναι γνωστές οι επιχειρήσεις «εκδημοκρατισμού» των αμερικανών και των λοιπών του ΝΑΤΟ και τα αποτελέσματα τους: Πλημμύρισαν την ανίσχυρη να αντιδράσει «δημοκρατική» Ευρώπη και πρωτίστως την Ελλάδα μας με τη μαυρίλα – κυριολεκτικά και μεταφορικά – που θα καταστρέψει τη φυλετική ομοιογένεια των ευρωπαϊκών εθνών, τα οποία θα μεταλλαχθούν – ήδη μεταλλάσσονται – σε πολυφυλετικά κράτη (όπως αι ΗΠΑ) και τέλος θα διαλυθούν είτε από τις ορδές του αφροασιατικού Ισλάμ, είτε από την υπέρτατη κυβέρνηση της Σιών, της οποίας θα αποτελούν επαρχίες.

Ο «δημοκρατικός» μπαξές διαθέτει πληθώρα φρούτων, όλα «δημοκρατικά» και νόστιμα. Διαλέξτε και πάρτε! Είναι δωρεάν! Μετά έρχεται ο «λογαριασμός»… Αλλά «δημοκρατία» να 'ναι κι’ ότι να 'ναι. Με οποιοδήποτε επίθετο φόρεμα ή  επιθετικό προσδιορισμό – φερετζέ: Αθηναϊκή «δημοκρατία», κοινοβουλευτική, βασιλευόμενη, αβασίλευτη, προεδρική, προεδρευόμενη, «χριστιανική», σοσιαλιστική, λαϊκή, σοβιετική (ΕΣΣΔ), αριστερά, Νέα, παλαιά και δε συμμαζεύεται…

Όπως έλεγε ο… τρισμέγιστος  πολιτικός ανήρ και επαγγελματίας «αντιστασιακός» (εκ του ασφαλούς) και καραδημοκράταρος, αείμνηστος σύζυγος κόρης μπαμπά: «Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα». Πράγματι  η «δημοκρατία» διαθέτει πολλά … διέξοδα! Είναι πολυδιάτρητη με πολλές εισόδους και εξόδους, για να μπαινοβγαίνουν ανενόχλητοι και να δρουν υπέρ της «δημοκρατίας» και κατά του Έθνους κάθε είδους και συνομοταξίας ντόπια και ξένα πληρωμένα παλιοτόμαρα.

Αλήθεια, τι είναι στην πραγματικότητα αυτή η περιβόητη «δημοκρατία»; Ιδεολογία; Κοσμοθεωρία; Βιοθεωρία; «θρησκεία»; Αξία; Αρετή; Απάτη; Τυραννία; Ή μήπως είναι – και ΕΙΝΑΙ- ενός εξουσιαστού Αρχή, στον οποίον τα πάντα  επιτρέπονται, ακόμη δε και η προδοσία; Όποιος καταλαμβάνει την εξουσία στο όνομα της δημοκρατίας, με οποιοδήποτε μέσο ή τρόπο, νόμιμο ή νομιμοφανή, λόγω ονόματος ή «γαλάζιου» αίματος, λόγω υπερψηφίσεως του από την πλειονοψηφία του εκλογικού σώματος (επιτυγχανομένη κυρίως από πολλές εκατοντάδες ρομα - ικών και άλλων… εκλεκτών κατηγοριών ψήφους) ή εξ’ αιτίας μεγάλου ποσοστού αποχής, από την εναπομείνασα μειονοψηφία, οπότε σχηματίζει κυβέρνηση ετερόκλητων αποκομμάτων και εξουσιάζει «δημοκρατικά» ανενόχλητος.

Ποιος ελέγχει τον λαθροεξουσιαστή σ’ αυτή την τελευταία περίπτωση, αλλά και σε κάθε αυθαιρεσία ή προδοσία του; Ο «κυρίαρχος» λαός δεν έχει καμία δυνατότητα, διότι, «δημοκρατικά» ευνουχισμένος και αποχαυνωμένος, δεν εφαρμόζει την παρ. 4 του άρθρου 120 του Συντάγματος. Εξ’ άλλου η «δημοκρατία», μετά την απομάκρυνση εκ του «ταμείου» ουδέν λάθος αναγνωρίζει.

Ποιος προστατεύει τον πλανηθέντα λαό και το αποδομούμενο Έθνος από κάτι τέτοιους τιποτένιους καταληψίες της Εξουσίας; Το Σύνταγμα; Χαιρέτα μου τον πλάτανο… Κάποια από τις «διακεκριμένες» … εξουσίες; Αυτή η «διάκριση» απαντάται μόνο στις σελίδες του Συνταγματικού Δικαίου και απασχολεί μόνο αργόσχολους συνταγματολογούντες.

Στη «δημοκρατική» πολιτική πρακτική, η μεν Νομοθετική νομοθετεί τα όποια σχέδια νόμου φέρει προς ψήφισιν η Εκτελεστική, ως διαθέτουσα την κοινοβουλευτική πλειονοψηφία, οπότε δεν εξουσιάζει, αλλά απλώς προσυπογράφει, η δε Δικαστική, έχουσα προϊστάμενο υπουργό της Εκτελεστικής, λειτουργεί υπό περιορισμόν και υπό τον φόβο των πάσης φύσεως κυβερνητικών ή μη… ιουδαίων. Ατομικές εξαιρέσεις δικαστικών λειτουργών, ασκούντων ευόρκως και εις το ακέραιον την εξουσία τους, υπάρχουν, αλλά δεν αρκούν, για να εκμηδενίσουν τον κανόνα.

Στα «δημοκρατικά» καθεστώτα λειτουργεί και η κατ’ ευφημισμόν καλούμενη 4η εξουσία (ο Τύπος), η οποία – με ελάχιστες εξαιρέσεις – ασκεί πολιτική μαστροπεία εις βάρος του λαού και βυσσοδομεί κατά του Έθνους. Σύμφωνα με τα προεκτεθέντα και τα διδάγματα της Ιστορίας, καταλήγω στον ακόλουθο ορισμό της «δημοκρατίας»:

«Δημοκρατία» είναι το κοινό πολιτικό ψευδώνυμο των χειρόνων αντιλαϊκών και αντεθνικών καθεστώτων. Κραταιό και ελεύθερο λαό, και ανεξάρτητο και κυρίαρχο, έθνος μόνο ο Εθνικισμός έχει την πίστη, τη θέληση και τη δύναμη να δημιουργήσει.

Όχι πλέον άλλη ευκαιρία στα τρωκτικά της «δημοκρατίας», γιατί τότε θα χαθεί και η τελευταία ελπίδα λυτρώσεως του Γένους μας. Το δις πολιτικώς εξαμαρτείν προδίδει έλλειψη σοφίας. Το συνεχώς όμως εξαμαρτείν είναι ίδιον αυτοκτονικής πολιτικής βλακείας.

Μιχαήλ Αρβανίτης