Οι νέοι «δρόμοι του Μεταξιού» υπό το πρίσμα της γεωπολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Τρίτη, 25 Ιουνίου 2019 - 09:44

Οι «Δρόμοι του Μεταξιού» ήταν ένα πολύπλοκο δίκτυο χερσαίων διαδρομών που συνδέονταν μεταξύ τους, εκτείνονταν σε ολόκληρη την Ασία και συνέδεαν τις μεγάλες ανθηρές πόλεις της Κίνας με τις αντίστοιχες της Ινδίας, της Κεντρικής Ασίας έως τα ξακουστά λιμάνια και πόλεις της Ανατολικής Μεσογείου. Αυτοί οι δρόμοι περνούσαν από την Ινδία, την Περσία (Σούσα), το Ιράκ (Βαγδάτη), το Αφγανιστάν (Καμπούλ), την Συρία (Παλμύρα), την Αραβία και έφταναν έως την Μεσόγειο, την Ελλάδα και την Ιταλία. Το εμπορικό αυτό δίκτυο αναπτύχθηκε από την κινέζικη αυτοκρατορία των Χαν περίπου από το 130 π. Χ. (στα χνάρια παλαιότερων εμπορικών δρόμων που χρησιμοποιούνταν από το 500 π. Χ.) και εγκαταλείφθηκε στα μέσα του 15ου  αιώνα  μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης.

Στην εποχή μας οι νέοι «Δρόμοι του Μεταξιού» της Κίνας είναι γνωστοί ως «One Belt One Road» και παρουσιάζονται από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης συνήθως με αρνητικά σχόλια, για αυτό και πιστεύουμε ότι αυτό το γιγαντιαίο έργο του Πεκίνου θα πρέπει να τύχει μιας προσεκτικότερης και εμπεριστατωμένης ανάλυσης.

Ξεκινώντας θα πρέπει να τονισθεί ότι το έργο αυτό αποτελεί το μεγαλύτερο έργο υποδομής στον κόσμο. Οι νέοι «δρόμοι του μεταξιού»  έχουν  χερσαίες και μια θαλάσσιες διαδρομές και ο στόχος είναι  να βελτιωθεί η εμπορική σύνδεση μεταξύ Κίνας, Ασίας, Αφρικής και Ευρώπης. Η πρωτοβουλία συγχωνεύει την χερσαία διαδρομή από την Κίνα μέσω της Κεντρικής Ασίας προς την Τουρκία και την Ευρώπη, όσο και την θαλάσσια διαδρομή μέσω του Ινδικού Ωκεανού και της Αφρικής προς την Ευρώπη. Και οι δυο διαδρομές δημιουργούνται με σκοπό την ανάπτυξη των υποδομών και μεταφορών, διευκολύνοντας την οικονομική βελτίωση και την αύξηση του εμπορίου. Το έργο θα ενώσει 60 χώρες μεταξύ των οποίων τους οικονομικούς γίγαντες Κίνα, Ρωσία, Ινδία, Ιράν και χώρες της Ευρώπης και το 60% του παγκόσμιου πληθυσμού. Που βλέπουν λοιπόν τα δυτικά μέσα ενημέρωσης τα μειονεκτήματα σε αυτό το τεράστιο έργο υποδομής;

Το μειονέκτημα είναι ότι η Κίνα χρηματοδοτεί το έργο υποδομής «One Belt One Road» (ουχί τα γνωστά σιωνιστικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα) και οι συμμετέχουσες χώρες πρέπει να δανειστούν από την Κίνα για να πληρώσουν την αναλογούσα συμμετοχή τους, ενώ και οι εταιρίες εφοδιασμού και κατασκευής ελέγχονται από το Πεκίνο (δηλαδή δεν υπάρχουν μεσάζοντες για να ρεύσει χρήμα σε πολιτικούς και κόμματα της Δύσης). Τουτέστιν το όλο εγχείρημα κρίνεται αρνητικά από τα αργυρώνητα δυτικά μέσα ενημέρωσης, διότι αυξάνει την επιρροή και επομένως την ισχύ της Κίνας. Αντιστρόφως κρίνοντα πάντα θετικά ανάλογα έργα της Δύσης, όταν δηλαδή επενδύονται κεφάλαια σιωνιστικών τραπεζών και εταιριών σε έργα υποδομών ή ορυκτού πλούτου. Αυτό δείχνει ότι τα δυτικά μέσα ενημέρωσης κρίνουν με δυο μέτρα και σταθμά, μη αντικειμενικά και τουλάχιστον υποκριτικά.

Επίσης προκαλεί αμηχανία στα δυτικά μέσα ενημέρωσης ότι η Ρωσία στηρίζει το κινεζικό έργο «One Belt One Road» και συγχρηματοδοτεί σε μεγάλο βαθμό το εγχείρημα, καθώς διαβλέπει μεγάλα οφέλη για την οικονομία της από την συμμετοχή στους νέους «δρόμους του μεταξιού». Γενικά η ρωσο-κινεζική οικονομική φιλία είναι μια πολύπλοκη οντότητα στην οποία φαίνεται ότι η Κίνα είναι ο ισχυρότερος εταίρος. Όντως η Κίνα είναι οικονομικά ισχυρότερη από την Ρωσία και έχει πληθυσμό δεκαπλάσιο από τον πληθυσμό της Ρωσίας. Όμως η Κίνα εξαρτάται επίσης από την Ρωσία, επειδή για να κρατήσει την οικονομία της υπό συνεχή ανοδική πορεία, χρειάζεται τις πρώτες ύλες και το πετρέλαιο της Ρωσίας.

Από την άποψη αυτή, όσο πιο στενά συνεργάζονται, τόσο μεγαλύτερη αλληλεξάρτηση αναπτύσσεται μεταξύ τους. Καμία από τις δύο χώρες ουσιαστικά δεν μπορεί να κυριαρχήσει στην άλλη και επιπλέον τις δύο αυτές χώρες τις ενώνει η αντιπαλότητα με τις ΗΠΑ και οι πολεμικές ιαχές του σιωνιστικού ιμπεριαλισμού και καπιταλισμού, ιαχές που εκδηλώνονται με τις οικονομικές κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας και τον εμπορικό πόλεμο εναντίον της Κίνας. Αυτό το γεγονός οδηγεί σε μια ολοένα στενότερη πολιτική προσέγγιση των δυο υπερδυνάμεων της Ευρασίας, τις υποχρεώνει να συνεργαστούν.

Εάν η ΕΕ δεσμευτεί να συμμετέχει στο σχέδιο «One Belt One Road», θα είναι ο τρίτος μεγάλος δικαιούχος του έργου μετά την Κίνα και την Ρωσία. Θυμίζουμε ότι η Ιταλία του Σαλβίνι ήδη έχει δεσμευτεί, καθώς και ορισμένα μικρότερα κράτη της Ευρώπης. Εάν δεσμευτεί η ΕΕ, κάτι που είναι πολύ πιθανό μετά τις ισορροπίες που αναπτύσσονται στο νέο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αυτό θα σήμαινε μια μετατόπιση της ισχύος στην γεωπολιτική ισορροπία, κάτι που θεωρείται απαράδεκτο για το σιωνιστικό κατεστημένο της Ουάσιγκτον. Μέχρι στιγμής αυτό το σιωνιστικό κατεστημένο ελέγχει de facto τις Βρυξέλλες, δηλαδή έχει το πλεονέκτημα έδρας.

Το κινεζικό σχέδιο «One Belt One Road» αποτελεί αναμφισβήτητα μεγάλη ευκαιρία για την ΕΕ, είναι μια ευκαιρία για το νεοεκλεγέν Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών λαών. Αν δεν το κάνει η ΕΕ, σίγουρα θα το κάνουν μεμονωμένα πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Εάν η Ενωμένη Ευρώπη δεν θέλει να εξελιχθεί περαιτέρω σε μια αποικία των ΗΠΑ και των σιωνιστών καπιταλιστών που εξακολουθούν να την ηγεμονεύουν, τότε θα πρέπει να συμμετάσχει στους νέους «δρόμους του μεταξιού». Το αποτέλεσμα θα ήταν μια καλή ισορροπία στην Ευρασία μεταξύ Ρωσίας, Κίνας και ΕΕ. Μια τέτοια ισορροπία θα ήταν επιθυμητή και από τις μικρές χώρες της Ευρώπης, διότι θα εμπόδιζε την οικονομική καταστολή τους από κυρίαρχες χώρες.

Στους μόνους που δεν αρέσει αυτή η εξέλιξη, αυτό το σενάριο, είναι στο σιωνιστικό κατεστημένο των ΗΠΑ.

Γ. Λιναρδής