Η ισορροπία δυνάμεων στην Μέση Ανατολή μετατοπίζεται εις βάρος του Ισραήλ

Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017 - 09:44

Η ισορροπία δυνάμεων στην Μέση Ανατολή μετατοπίζεται εις βάρος του Ισραήλ

Το Ισραήλ το τελευταίο διάστημα βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Η μέχρι πρότινος ευνοϊκή για το Τελ Αβίβ γεωπολιτική συγκυρία και η απορρέουσα εξ αυτής περιφερειακή εξουσία, ήτοι διάλυση της Συρίας και του Ιράκ και επικράτηση των συμμάχων του ισλαμοσυμμοριτών, μετατοπίζεται προς μια κατεύθυνση στρατηγικού οφέλους των αντιπάλων του ιουδαϊκού κράτους στην Μέση Ανατολή.

Πυρήνας αυτής της γεωπολιτικής μετατόπισης εις βάρος του Ισραήλ είναι η υπεροχή του Ιράν στην περιοχή. Η πυρηνική συμφωνία P5+1 που επετεύχθη το 2015 για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, τερμάτισε την απομόνωση της Τεχεράνης και αποτέλεσε ένα βασικό εμπόδιο για την ισραηλινή επιθετικότητα εναντίον αυτής της σιιτικής χώρας. Αυτό όμως που αποτέλεσε πραγματικό πλήγμα για το Τελ Αβίβ ήταν οι στρατιωτικές και πολιτικές νίκες για την συριακή κυβέρνηση του Άσαντ και των συμμάχων του Ιράν και Χεζμπολάχ εναντίον των συνοδοιπόρων του Ισραήλ, τουτέστιν της Αλ Κάιντα και του ISIS.

Προσπαθεί μεν η ισραηλινή κυβέρνηση του Νετανιάχου να μοχλεύσει την Ουάσιγκτον και την Μόσχα για αλλαγή στάσης στην Μέση Ανατολή, σποραδικές επιθέσεις της ισραηλινής πολεμικής αεροπορίας εναντίον θέσεων των κυβερνητικών δυνάμεων της Δαμασκού και των πολιτοφυλάκων του Ιράν και της Χεζμπολάχ είναι απόδειξη αυτών των μοχλεύσεων, όμως η κατάσταση δεν αλλάζει καθώς το Ιράν και η Συρία είναι στρατηγικοί εταίροι της Ρωσίας και οι ΗΠΑ έχουν σαλπίσει την υποχώρηση τους από την Συρία.

Τα γεγονότα, πολιτικά και στρατιωτικά, εξελίσσονται με γοργούς ρυθμούς στην Μέση Ανατολή. Τα νοτιοδυτικά (Λωρίδα της Γάζας), βόρεια (Λίβανος- Χεζμπολάχ)  και ανατολικά σύνορα του Ισραήλ (Συρία) εντός ολίγων εβδομάδων βρέθηκαν σε γεωπολιτική ανισορροπία, σε αντίθεση με την κατάσταση που κάποτε ευνοούσε την περιφερειακή εξουσία του ιουδαϊκού κράτους. Μόλις πριν από λίγο διάστημα η Συρία ήταν διαλυμένη και το Ιράκ πιο ανατολικά κατακερματισμένο, η Χεζμπολάχ απομονωμένη εντός των συνόρων του Λιβάνου και οι Παλαιστίνιοι της Γάζας πολεμούσαν χωρίς όπλα και χωρίς συμμάχους.

Σήμερα το Ιράν δημιουργεί έναν στρατηγικό χερσαίο διάδρομο μεταξύ των συνόρων του και των υψωμάτων του Γκολάν που βρίσκονται παρανόμως στην κατοχή του Ισραήλ, ενώ αναπτύσσει και στρατιωτικά κέντρα διεπαφής με τα σύνορα του Λιβάνου και την Χεζμπολάχ. Αυτός ο άξονας αντίστασης Ιράν, Χεζμπολάχ, Συρίας και Ιράκ εναντίον των ισλαμοσυμμοριτών-συμμάχων του Ισραήλ έχει αποκτήσει τεράστια εμπειρία τα τελευταία έξι χρόνια του συμμοριτοπολέμου, και το σημαντικότερο το έπραξε αυτό εναντίον μιας σημαντικότατης αντιπάλου συμμαχίας (ΗΠΑ, σιωνιστικό σύμπλεγμα-παρακράτος της Ουάσιγκτον, ΝΑΤΟ, Ισραήλ, Τουρκία, Σαουδική Αραβία), καταφέρνοντας να συντονίσει πολιτοφύλακες, στρατεύματα, πληροφορίες και πολλαπλά σχέδια μάχης. Το κυριότερο όμως είναι ότι αυτός ο άξονας αντίστασης απολαμβάνει πλέον την πολιτική κάλυψη από δυο μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, της Ρωσίας και της Κίνας. Επιπλέον ο άξονας αυτός τέρπεται του στρατιωτικού αλεξιβροχίου των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων, καθώς και της οικονομικής βοήθειας της Κίνας (δρόμος του νέου μεταξιού).

Ενώ λοιπόν οι γεωπολιτικές επιλογές του Ισραήλ εξασθενίζουν, τα στρατιωτικά του σχέδια για πρόκληση περιφερειακού πολέμου έρχονται στην επιφάνεια και θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη. Το επόμενο διάστημα ένας πόλεμος εναντίον του Λιβάνου, των Παλαιστινίων της Γάζας ή της Συρίας ουδόλως αποκλείεται.

Γ. Λιναρδής