Επιστολή - συνεργασία: Μία συνεσταλμένη απάντηση προς κάποιους «ανύπαρκτους»

Πέμπτη, 20 Ιουνίου 2013 - 08:27

Ο Μεγάλος Φιλόσοφος του Βορρά Φρειδερίκος Νίτσε είχε πει κάποτε: «Το να έχει ο καθένας το δικαίωμα να μάθει ανάγνωση, τούτο καταστρέφει όχι μόνο τη γραφή, μα και τη σκέψη».  Γιατί ξεκίνησα μ’ αυτήν την ιδιάζουσα και ακραία αριστοκρατική ρήση;  Στο λίαν πρόσφατο χρονικό διάστημα, εκτός από τους σιωνιστές (σ’ ολόκληρο τον πλανήτη), εκτός από το εγχώριο πολιτικό τους υπηρετικό προσωπικό, τα μεγάλα εκδοτικά και «επιχειρηματικά» συμφέροντα (της μάσας - μίζας - ρεμούλας), τις παρακρατικές συμμορίες (οι οποίες με στοργική «γονική παροχή» την διαρκή κρατική κάλυψη προσπαθούν συστηματικά να παρεμποδίσουν ποικιλοτρόπως τις δραστηριότητές μας), έχουμε και κάποιους άλλους που μας μέμφονται, μας μυκτηρίζουν, μας συκοφαντούν και μας υβρίζουν. 

Ποιοι είναι αυτοί; Παθιασμένοι Εβραιόφιλοι; Φανατικοί Μαρξιστές; Αμετακίνητοι Φιλελεύθεροι; Εμπαθείς Ομοφυλόφιλοι;  Όχι! Πρόκειται για κάποιους… υπερεπαναστάτες «ούλτρας», που παρότι λεκτικώς ανάβουν εντυπωσιακά «φλας»... αριστερά, εντούτοις πρακτικώς στρίβουν πάντοτε με συνέπεια δεξιά… Ποικίλης ταξικής και μορφωτικής προέλευσης άτομα, με ανύπαρκτη πολιτική δράση, χαμένα μέσα στην ασφάλεια (ίσως και στην συνακόλουθη φρενοβλάβεια;) του διαδικτύου, ιστοριόπληκτοι φετιχιστές του παρελθόντος (της χείριστης και πιο παράλογης μορφής), οι οποίοι βαφτίζουν ως «αστισμό», «βολικό συμβιβασμό», «αδίστακτο ξεπούλημα», «συστημικά αντανακλαστικά» την αέναη πορεία της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν την δική τους γενικευμένη ανικανότητα να δημιουργήσουν κάτι βιώσιμο, στιβαρό, υγιές και με θετική προοπτική για το μέλλον. 

Βεβαίως το χειρότερο είναι ότι κάποιοι εξ’ αυτών φαίνεται ότι ίσως πέρασαν επί τι διάστημα - άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο - από την μαχητική παράταξη του Κινήματος. Το λυπηρό του γεγονότος έγκειται στο ότι δεν τους έμεινε τίποτα θετικό από αυτήν τους την φευγαλέα πιθανή διέλευση.  Σε κατάφορη αντίθεση μ’ άλλους οι οποίοι πέρασαν κι’ έφυγαν, αλλά συνεχίζουν με τιμιότητα να υποστηρίζουν το Κίνημα, αναγνωρίζοντας την αδυναμία τους να συμμετέχουν ενεργητικά στην προσπάθειά, οι «αγανακτισμένοι» δεν παύουν να  «βγάζουν γλώσσα». 
Αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν ότι το Κίνημα προχώρησε χωρίς αυτούς, συνεχίζοντας να κρατά υψωμένα τα λάβαρα του Επαναστατικού Εθνικισμού.  Έτσι, καθιστάμενοι θλιβερότεροι και από κακομαθημένα νήπια, «γκρινιάζουν», κοάζουν «πολεμόχαρα», κράζουν «ιερατικά» και αυτογελοιοποιούνται διαρκώς.

Τούτη την περίοδο οπότε ο επί της γης σιωνισμός κι όλες οι πτυχές του καθεστώτος μάχονται λυσσαλέα την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, αυτοί οι σκληροί «επαναστάτες» του διαδικτύου «διυλίζουν τον κώνωπα», κάνουν την τρίχα τριχιά κι ασχολούνται διαρκώς με κουτσομπολιά και μεγαλοστομίες. Σπουδαιοφανής, θορυβώδης και δυσώδης «κριτική», βαρύγδουπες τάχα ενδελεχείς «αναλύσεις», υπερεπαναστατικές ονειρώξεις μα πάνω απ’ όλα αθεράπευτη μιζέρια, δολιότητα, κακία και μοχθηρία.  Θα ήταν πράγματι άκαιρο λάθος να απαντήσουμε στα όσα μας «προσάπτουν». Θα ήταν ωσάν να δικαιολογούσαμε την ιδεολογική σύγχυση, την πολιτική μηδαμινότητα, την ηθική ανεπάρκεια, τα ποικίλα προσωπικά  τους  συμπλέγματα… Να δώσουμε δηλαδή αξία και να ανασύρουμε από τον βόθρο ποικίλες, στην ουσία δυστυχισμένες, υπάρξεις με πρωτότυπες ιδεολογικές αναφορές σε αλλοδαπά σκουπίδια, καθώς και πολιτικές αναλύσεις που έχουν την ίδια σοβαρότητα και βαρύτητα μ’ αυτές των εξεγερσιακών παλιάτσων της αριστεράντζας… 

Μικροαστοί ή αργόσχολοι εισοδηματίες που ονοματίζουν «επαναστατικότητα» την δική τους αδυναμία προάσπισης και προώθησης του γνήσιου Εθνικιστικού Λόγου. Τυχάρπαστοι «πουθενάδες» ευκαιριακής μόστρας που έχουν μάλιστα το απύθμενο θράσος «να απαιτούν» από Εμάς τους Εθνικιστές να συρθούμε γύρω από τη δική τους φτιασιδωμένη ανυπαρξία, ενώ ασταμάτητα μας εξορκίζουν στ’ όνομα της ανυπόστατης δήθεν ιδεολογικής ορθοδοξίας τους. Η όλη τους αβαρής «αξία» και ασήμαντη «σημασία» βρίσκεται στο ύφος αυτού του κειμένου που διαβάζετε.  Δεν αξίζουν τίποτε άλλο πέρα από τον χλευασμό και την ειρωνεία μας, ούτε καν το σάλιο μας. Γιατί μήτε για εχθροί μας δεν είναι άξιοι. Επειδή, όπως έλεγε και ο Μεγάλος Φιλόσοφος του Βορρά - με τον οποίο ξεκινήσαμε και κλείνουμε αυτό το κείμενο - «οφείλετε να ΄χετε εχθρούς αξιομίσητους και όχι εχθρούς αξιοπεριφρόνητους»…

ΣΤΕΦΑΝΟΣ  ΑΛΑΜΑΝΟΣ